محدودیت نرخ فراخوانی چیست؟

محدودیت نرخ فراخوانی، یا Rate Limit، مکانیزمی است که باعث می‌شود تعداد درخواست‌هایی که یک کاربر یا سرویس می‌تواند در یک بازهٔ زمانی معین (مثلاً در هر دقیقه یا ساعت) به یک سامانه یا API ارسال کند به طور خودکار محدود شود. هدف این کار، حفظ پایداری سیستم، جلوگیری از استفادهٔ بیش از حد (overuse) یا سوءاستفادهٔ احتمالی (مانند حملات DDoS)، و مدیریت منطقی منابع سرور و هزینه‌ها است.

برای مثال، فرض کنید شما از یک سرویس ترجمه آنلاین مبتنی‌بر هوش مصنوعی استفاده می‌کنید. اگر محدودیت نرخ فراخوانی در نظر گرفته نشده باشد، ممکن است کاربری به طور ناآگاهانه یا عمداً تعداد بسیار زیادی درخواست در زمان کوتاهی ارسال کند و این کار باعث کندی سرویس یا قطع دسترسی سایر کاربران شود. اما اگر سامانه برای هر کاربر، مثلاً ۱۰۰ درخواست در ساعت تعیین کند، به راحتی می‌تواند از پایداری سرویس و تجربهٔ کاربری مناسب اطمینان حاصل کند.

محدودیت نرخ فراخوانی گاهی با مفاهیمی مثل «احراز هویت» یا «کنترل دسترسی» اشتباه گرفته می‌شود؛ اما این‌دو تفاوت دارند. احراز هویت بر تشخیص هویت کاربر تأکید دارد، اما Rate Limit میزان استفاده را فارغ از هویت کنترل می‌کند. به عبارت دیگر، حتی کاربری که هویت او تأیید شده است، باز هم با محدودیت نرخ مواجه می‌شود تا ترافیک کنترل شود.